امام صادق(ع) فرمود: كسي كه مومني را اطعام كند تا سير شود كسي نمي داند خدا چقدر به
 او پاداش خواهد داد و نه فرشتگان الهي مي دانند و نه پيامبران مرسل , جز خدا كه پروردگار
عالميان است. ( اصول كافي,ج2,باب اطعام المومن, حديث6 )

خداى متعال در ميهمان سراى رمضان، جانها و روح‌هاى دوستانش را به ضيافت فرا خوانده
است، نه بدنها و وجود مادى آنان را و اين ضيافتى است که جز او، کسى ارزش آن را نمى‌داند.
 از اين رو خداى سبحان فرموده است:”الصوم لى و انا اجزى به” يعنى روزه از آن من است و
 من خود پاداش آن را مى‌دهم . ( تهذيب الاحکام، ج4، ص 152)  واز بركات اين ماه   وجود
 زمينه‌ها و ظرفيتهايى است که براى ميهمانى خداى سبحان فراهم آمده‌اند، آن گونه که پيامبر
خدا در توصيف اين ويژگى فرمود: “هو شهر دعيتم فيه الى ضيافته الله و جعلتم فيه من اهل
کرامه الله” يعنى ماهى است که در آن به ميهمانى خدا دعوت گشته‌ايد و از اهل کرامت خدا قرار
 داده شده‌ايد.از پيامبر(ص) روايت است که فرمود: “انما سمى رمضان، لانه يرمض الذنوب”
 يعنى اين ماه را ماه رمضان ناميده‌اند، چون گناهان را مى‌زدايد.
(کنزالعمال-ج8، ص 466 حديث  23688 ) .
ماه رمضان سرور ماه هاست و شب قدر، سرور شبهاست. تنها بايد از خداى سبحان بخواهيم
 که روزه اين ماه مبارک، موجب تحول معنوى در ما شود و از اين عبادت بهره واقعى ببريم
 تا مصداق اين تعبير پيامبر خدا نباشيم: “رب صائم حظه من صيامه الجوع و العطش...” چه
 بسا روزه‌دارى که بهره‌اش از روزه خويش، گرسنگى و تشنگى است...
(الامالي، شيخ طوسي، ص 166) حضرت علي(ع) نيز در( نهج البلاغه، حکمت  145 ) چنين
مى‌فرمايد:” کم من صائم ليس له من صيامه الا الجوع والظما و کم من قائم ليس له من قيامه الا
 السهر و العناء حبذا نوم الاکياس و افطارهم.” يعنى چه بسا روزه ‌دارى که از روزه ‌اش جز
 گرسنگى و تشنگي ، بهره‌اى ندارد  و چه بسا نمازخوانى که از نمازش جز بيدارى و رنج
 بهره‌اى نمى‌برد. خوشا خواب و خوراک خردمندان هوشيار!

امام باقر ( ع  ) روايت فرموده كه پيغمبر اكرم(ص) در جمعه آخر ماه شعبان پس از ستايش
 و ثناي خداوند فرمود :اي مردم ماهي بر شما سايه افكنده است كه  در آن ماه شبي است
كه از هزار ماه نيكوتر است  ،  و آن ماه رمضان است، پروردگار روزه اين ماه را واجب فرمود و
عبادت و به پاداشتن نماز را در يك شب اين ماه برابر با عبادت هفتاد شب ماههاي ديگر قرار
 داده است آن كسي كه در اين ماه كردار نيكي از امور مندوب و مستحب بجاي آورد، آفريدگار
 پاداش واجبي را به وي عطاء مي فرمايد...
وَ من اَدّي فيهِ فَريضَةً مِن فَرآئضِ اللهِ كانَ كَمَن اَدّي سَبعينَ فَريضَةٌ في ماسِواهُ مِنَ الشُهُورِ وَ هُوَ
شَهرُ الصَّبرِ وَ اِنَّ الصَّبرَ ثَوابُهُ الجَنَةُ وَ هُوَ شَهرُ المُواساةِ، وَ هُوَ شَهرُ  ،  يزيدُ اللهُ فيهِ في رِزقِ
 المُؤمِنِ، وَ مَن فَطَّرَ فيهِ مُؤمِناً صائِماً كانَ لَهُ بِذلِكَ عِندَاللهِ عَزَّوَجَلَّ عِتقُ رَقَبَةٍ وَ مَغفِرَةٌ لِذُنُوبِه في
 ما مَضي، فَقيلَ يا رَسُولَ اللهِ لَيسَ كُلَّما يقدِرُ عَلي اََن يفطِرَ صائِماً، فَقال: اِنَّ اللهَ تَبارَكَ وَ تَعالي
كَريمٌ يعطي هذَا الثَّوابَ مِنكُم مَن لَم يقدِرَ اِلاّ عَلي مَذَقَةٍ مِن لَبَنٍ فَفَطَّرَ بِها صائِماً.اَو شَربَةٍ مِن ماءٍ
عَذبٍِ يفطِرُ بِها صائِماً اَو تَميراتٍ لا يقِدرُ عَلي اَكثَرَ مِن ذلِكَ، وَ مَن خَفَّفَ فِيه عَن مَملُوكِه خَفَّفَ
 اللهُ عَنه حِسابَهُ، وَ هُوَ شَهرٌ اَوَّلُهُ الرَّحمَةٌ وَ اَوسَطُهُ مَغفِرَةٌ وَ اخِرُهُ اِجابَةٌ وَ العِتقُ مِنَ النّارِ وَلا
غَني بِكُم فِيه عَن اَربَعِ خِصالٍ خِصلَتَينِ تُرضُونَ اللهَ بِهِما وَ خِصلَتَينِ لا غِني بِكُم عَنهُما اَمّا اللَّتانِ
 تَرضُونَ اللهَ  بِهِما  فَشَهادَةُ  اَن لا اِلهَ اِلاّ اللهُ وَ اِنّي رَسُولُ اللهِ  وَ اَمَّا اللَّتانِ لا غِني  بِكُم عَنهُما
فَتَسأَلُونَ اللهَ حَوائِجَكُم وَ تَساَلُونَ اللهَ فيهِ العافِيةَ وَ تَتَعوَّذُونَ بِهِ مِنَ النّارِ.
ترجمه : و هر كس كه واجبي از واجبات الهي را در اين ماه تأديه كند پاداش اداء هفتاد فريضه
در ماههاي دگر بدو عنايت مي گردداين ماه،ماه شكيبايي است و پاداش شكيبايي بهشت است
 اين ماه، ماه مواسات و برابري است وماهي است كه خداوند بر روزي افراد با ايمان مي افزايد
آنكس كه در اين ماه مؤمن روزه داري را افطار دهد براي وي پاداش آزاد كردن بنده اي در در
بار كبريائي پروردگار منظور مي شود و گناهان گذشته اش مورد آمرزش قرار مي گيرد.
عرض شد يا رسول الله عموم ما مسلمين توانايي نداريم كه ضيافت افطاري تشكيل دهيم،
حضرت فرمود:خداوند تبارك و تعالي كريم است همين ثواب را به آن كس كه به يك جرعه شير
يا آب گوارا يا چند دانه خرما روزه داري را افطار دهد ، عطاء ميفرمايد، آن كس كه وظايف
خدمتگزاران خود را در اين ماه سبك سازد خداوند در مورد محاسبه وي در قيامت بر او آسان
 مي گيرد اين ماهي كه اولش رحمت و ميانه اش آمرزش و انتهايش استجابت دعا و آزادي از
 آتش است، در اين ماه شما از چهار خصلت بي نياز نيستيد كه به سبب دوخصلت آن خداوند
 خشنود مي شود،و آن گواهي دادن به يكتايي خدا و پيامبري من است و دو خصلت ديگر كه در
 تمام عمر ناچار به آن متصف باشيد، يكي خواستار شدن حوائج از خداوند به ضميمه عافيت
 است و ديگر پناهنده شدن به وي از آتش دوزخ.